Gary Ridgway: de man die prostituees wurgde omdat hij ze niet wilde betalen

1.700

Gary Ridgway is de meest succesvolle seriemoordenaar die Amerika ooit gekend heeft. Tijdens zijn twintig jaar lange carrière vermoordde hij minstens achtenveertig prostituees. Maar het kunnen er ook meer geweest zijn: ergens halverwege geraakte hij de tel kwijt.

Moeder de furie

Gary Ridgway wordt geboren op 18 februari 1949 in Salt Lake City. Vader klust – naast zijn fulltime job als buschauffeur – bij in een mortuarium. Moeder is een naaister in een chique kledingboetiek.

Op school is de kleine Gary niet meteen een groot licht. Hij moet zelfs twee keer dubbelen. En thuis ziet hij vaak geweld. Moeder Ridgway is een nogal dominant geval. Als vader niet exact doet wat ze vraagt, gooit ze het servies aan diggelen. Op een dag brengt vader bij wijze van grap plastieken borden en bekers mee. Moeder Ridgway vindt het niet geestig en slaat met een stoel de ganse eetkamer aan gort.

Maar ook in de slaapkamer is moeder Ridgway een furie. Dat hoort Ridgway haast dagelijks door de dunne muren van het huis.

Pikante verhalen

Wanneer Ridgway een jaar of twaalf is, plast hij nog steeds in bed. Moeder staat er in dat geval op haar zoon zelf te wassen onder de douche.

Moeder Ridgway kickt er op om ‘per ongeluk’ de edele delen van mannen aan te raken, zodat ze een erectie krijgen.

Terwijl ze daarmee bezig is, vertelt ze hoe ze op haar werk vaak geknield zit voor klanten. Om de maten op te nemen, natuurlijk. Maar ze zegt ook hoe ze – daar in de kleedkamer – ‘per ongeluk’ intieme delen aanraakt. En dat ze erop kickt dat de klanten dan een erectie krijgen.

Ook vader brengt straffe verhalen mee van het mortuarium. Zo nu en dan komen knappe jongedames binnen. De lichamen liggen dan poedelnaakt in de frigo. Een collega heeft altijd al zijn gangen willen gaan met zo’n meisje. Het zou vader Ridgway niet verwonderen dat het niet alleen bij fantaseren blijft. De collega heeft een sleutel. Wie weet keert hij in het holst van de nacht wel terug om ‘overuren’ te kloppen.

Vietnam

In 1969 is Ridgway klaar met de middelbare school. Hij trouwt met jeugdliefde Claudia en sluit zich aan bij het leger. Datzelfde jaar wordt hij naar Vietnam gestuurd.

Daar amuseert hij zich vooral. In Vietnam zijn veel prostituees. Ze zijn spotgoedkoop en verdorie heet. Maar het is wel oppassen. Naar verluidt zijn er lichtekooien die het niet zo begrepen hebben op Amerikaanse militairen. Ze stoppen scheermesjes in de vagina om in het heetst van de strijd de beentjes dicht te knijpen. Ridgway blijft gespaard van dergelijke manoeuvres en keert in één stuk terug naar zijn thuisland.

Daar blijkt dat Claudia zich tijdens zijn afwezigheid geregeld liet verwennen door andere mannen. De potten zijn gebroken en het vertrouwen is weg. In 1971 heeft Ridgway een ex-vrouw.

Ook Ridgway’s Vietnam-verhaal krijgt een staartje. Omdat hij meer bij de hoeren zat dan aan het front, krijgt hij een oneervol ontslag. Hij gaat dan maar aan de slag bij een carrosseriebedrijf als spuiter.

Tweede huwelijk

In 1973 ontmoet Ridgway Marcia Winslow. De twee stappen in het huwelijksbootje en krijgen een zoon in 1975. Na de bevalling leeft Marcia van de ene schranspartij naar de andere en de kilo’s vliegen eraan. Ridgway vindt zijn vrouw niet meer aantrekkelijk en trekt naar de meisjes van plezier.

Marcia voelt dat haar man op een ander gaat. En dat doet pijn. Ze laat haar maag verkleinen, de kilo’s vliegen eraf en er wordt weer volop gas gegeven daar in de slaapkamer van Ridgway.

Marcia is nu een bom van een vrouw en dat ontgaat ook andere mannen niet. Ridgway wordt gek van de aandacht die ze krijgt en beticht zijn vrouw onterecht van overspel. In 1981 vallen de brokken niet meer te lijmen. Marcia is ex-vrouw nummer twee.

En trouwpartij nummer drie

In 1985 loopt Ridgway Judith Mawson tegen het lijf. Judith zit midden in een echtscheiding met haar uiterst gewelddadige man. Ze leert Gary kennen als een zachtaardige, lieve man. In 1988 trouwen de twee.

Maar eerst terug naar 1980. Ridgway nodigt dan een lichtekooi uit terwijl vrouw Marcia gaan werken is. De seksdate verloopt niet zonder slag of stoot. De dame in kwestie dient zelfs een klacht in bij de politie, omdat Ridgway haar poogde te wurgen.

“Ze was me oraal aan het bevredigen, toen ze plots mijn mannelijkheid eraf wilde bijten!”

“Die meid is niet goed snik!”, verklaart Ridgway tijdens het daaropvolgende verhoor. “Ze was me oraal aan het bevredigen toen ze mijn mannelijkheid eraf wilde bijten. Ik heb haar toen bij de keel gegrepen, ja. Het was wettelijke zelfverdediging.”

De politie weet ook wel dat die publieke vrouwen soms serieus overdrijven. Ridgway mag weer beschikken, klacht in de prullenmand.

In 1983 pikt hij ene Marie Malvar op met zijn truck. Het is Marie’s eerste klant en haar vriend is er niet gerust in. Hij besluit de truck stiekem te volgen, maar raakt het spoor bijster bij een rood licht.

Marie komt nooit meer naar huis en haar vriend vreest het ergste. Een week later – Marie is nog steeds vermist – ziet hij de truck opnieuw rijden. Hij volgt wéér, tot bij Ridgway’s huis.

De politie pikt Gary Ridgway op, maar die valt uit de lucht. “Ik ken helemaal geen Marie Malvar. Er rijden wel meer trucks als de mijne rond en de vriend moet zich vergist hebben.” De politie laat Ridgway gaan. Het lichaam van Marie zal pas in 2003 gevonden worden.

Geen geld voor prostituees

Toch is Ridgway niet zo onschuldig als hij zich voordoet. Na het huwelijk met Marcia loopt hij steevast rond met een broek vol goesting. Alleen prostituees kunnen zijn lusten bevredigen. Maar zijn budget laat dat niet toe.

In 1982 neemt hij een zekere Wendy Lee Coffield mee naar huis. Da’s een tienermeid die wegliep van huis en klanten ronselt om aan de kost te komen. Na de seks wil hij haar weer wandelen sturen zonder te betalen. Maar Wendy blijft zeuren en Ridgway wurgt ze met haar slipje. Het lichaam dumpt hij in de Green River, niet ver van zijn huis.

Hoeren neuken zonder te betalen, dat is makkelijk. Je legt hen na de daad gewoon het zwijgen op en klaar. Ridgway moet zijn techniek wel een beetje aanpassen. Wendy piste zijn hele bed onder, terwijl ze gewurgd werd. Voortaan vraagt hij de dames om voor de seks naar het toilet te gaan.

De lichamen deponeert hij in de Green River. Maar soms begraaft hij ze ook in het godverlaten bos naast de rivier. Nu en dan – wanneer de nood hoog is en Ridgway geen vers slachtoffer vindt – graaft hij eentje op voor hergebruik.

Het onderzoek

Ondertussen wordt bij de politie de ene verdwijning na de andere gemeld. Bovendien worden er in 1982 en 1983 massaal lijken gevonden in en rond de Green River. Er is een seriemoordenaar aan het werk, dat is duidelijk. Er komen verschillende verdachten in het vizier, maar ieder bewijs ontbreekt.

In 1987 worden er nog steeds prostituees vermoord. Ridgway staat op de lijst der verdachten, omdat een ijverige agent zijn verleden heeft nagetrokken. 1980: poging tot wurging van een dame van plezier. 1982: verdachte bij de verdwijning van Wendy Lee Coffield. 1984: opgepakt wegens het meenemen van een undercoveragente die zich voordeed als prostituee.

Er vindt een grondige huiszoeking plaats bij Ridgway, maar ze vinden niet de kleinste aanwijzing. Het blijkt een nette, verzorgde en beleefde man. Voor de volledigheid nemen ze wel lichaamsstalen mee.

Pas in 2001 zijn er nieuwe DNA-technieken beschikbaar. De Green River-moordenaar – zoals de onbekende inmiddels genoemd wordt – zal nu wel snel tegen de lamp lopen. Ook het DNA-materiaal van Gary Ridgway wordt vergeleken met dat wat op verschillende lichamen aangetroffen werd.

De veroordeling

Van vier moorden vinden ze het onomstotelijke bewijs dat Ridgway de dader is. Op 20 november 2001 slaat de politie hem in de boeien. Als Ridgway goed meewerkt aan het onderzoek, krijgt hij geen doodstraf.

“Ik weet niet hoeveel meisjes ik heb vermoord. Ik ben de tel kwijtgeraakt.”

“Ik weet niet hoeveel meisjes ik heb vermoord”, biecht Ridgway op. “Het kunnen er vijftig zijn, maar ook honderd. Ik ben de tel kwijtgeraakt.” Uiteindelijk weten ze hem aan achtenveertig moorden te koppelen, waarvoor hij op 2 november 2003 veroordeeld wordt tot achtenveertig keer levenslang.

Vandaag is Ridgway achtenzestig en zit hij nog steeds achter slot en grendel. Kans op vervroegde vrijlating heeft hij niet. Ridgway zal de dagen eenzaam en alleen slijten, volledig gescheiden van zijn medegedetineerden. Dat omwille van zijn eigen veiligheid.

 

REACTIES

Lees ook Meer van deze auteur