Ons gedacht: Familie

13

U bent er bijna door, beste lezer, door onze allerlaatste P. En ik weet niet wat nog te vertellen. Het is inmiddels allemaal gepasseerd. De straffe verhalen van onze babes. De favoriete foto’s van onze fotografen. Ons levensverhaal, op een wondermooie manier opgetekend door Patrick Vincent. Getuigenissen van BV’s, de meest geschifte avonturen van onze journalisten, de ruzies met de gevestigde waarden. Wat een onwijs verleden heeft dit blad toch, ook al zal het niet eens zijn achttiende verjaardag kunnen vieren.

Zelfs zonder een seconde op een andere redactie te hebben doorgebracht, ben ik er zeker van: there’s no place like de P-redactie. Deze keet is een universum op zichzelf, een unieke minibiotoop van bizar volk dat op een of andere manier gemaakt lijkt voor een job bij dit blad. Van alle collega’s die ik de voorbije acht jaar uit eigen wil heb zien vertrekken naar de concurrentie, zijn er amper twee of drie daarna nooit meer teruggekeerd. De redactieleden die groener gras gingen opzoeken en niet veel later met meer plezier dan ooit tevoren opnieuw een stuk voor P-magazine schreven, zijn veel talrijker. Het werd een vast mopje als iemand de deur van P-magazine achter zich toetrok: “Die komt nog wel terug.” En wie kon het hen kwalijk nemen? Er is geen blad in België dat zijn medewerkers beter soigneert dan P-magazine. Dat menen we. Het is keihard werken, soms op het hallucinante af, maar wat je ervoor terugkrijgt, is even straf. Geen weekblad in België besteedt zoveel aandacht aan fotografie als P-magazine. En dan doelen we niet eens op de wekelijkse fotoshoot, ook al waren we daarmee uniek in België. Vraag maar eens aan een portretfotografen Filip Naudts of Jelle Vermeersch welk weekblad hun werk het meest tot zijn recht deed komen. Idem dito voor de journalisten. Met het talent dat hier is opengebloeid, kan je elke krant, elk blad en elke site in dit land en ver daarbuiten beconcurreren.

Natuurlijk waren we niet perfect. Belachelijke fouten zijn hier gemaakt, op elk niveau. Net omdat we altijd een broeihaard van wilde ideeën, ingevingen en beslissingen zijn geweest, is er soms veel te lichtzinnig omgesprongen met de koers van dit blad. Maar de bluts namen we met de buil en we deden verder. Het blad dat u nu in uw handen heeft, is meer dan een boekske. Als er iets is dat u moet onthouden, is het dat. Dit laatste nummer mag dienen als ultiem bewijs. En om even héél persoonlijk te worden: er is niks dat P mij niet gegeven heeft. Redelijk letterlijk, want toen ik hier aanspoelde, bleek niemand minder dan de vrouw van mijn leven hier te werken. Achteraf bekeken was dat niet meer dan logisch. P-magazine is een familie.

Enkele jaren geleden al drukte collega Raf Liekens me iets op het hart. We hingen aan de toog van redactiehol De Konincklijke Snor, in de late uurtjes van een zoveelste uit de hand gelopen vergadering. “Koester dit”, zei Raf, terwijl hij indringend in mijn ogen keek. “Dit zijn de beste jaren uit je professionele leven. We gaan nooit meer iets doen dat even plezant is als dit.” Ik ga er alles aan doen om zijn ongelijk de komende decennia te bewijzen. Maar in mijn hart weet ik nu al dat Raf gelijk had.

Mathieu Dams

Lees ook Meer van deze auteur