Robert Pickton: de varkensboer die zijn beesten voederde met prostituees

2.663

Robert Pickton slachtte naar eigen zeggen negenenveertig dames van lichte zeden af. Toen hij gepakt werd, kreeg hij spijt. Want vijftig klinkt veel beter, toch?

Robert Pickton was, voor hij vijftien jaar geleden gearresteerd werd, een rijke varkensboer. Hij hield wel van seks met een hoertje, maar had een hekel aan geld uitgeven. Dus vermoordde hij de dames maar, om vervolgens het vlees aan de varkens te geven. Dat is twee keer uitgespaard. U huivert al? Dit is het verhaal van de meest bloeddorstige seriemoordenaar die Canada ooit gekend heeft.

Heroïnehoertjes

Er zijn in de jaren tachtig aangenamere plekken om te vertoeven dan Downtown Eastside in Vancouver. Bouwvallige panden en vuile trottoirs vormen het straatbeeld. De goten liggen bezaaid met gebruikte injectienaalden en condooms. Toch wordt er heel wat afgevogeld zonder. SOA’s zijn in dit vergeten deel van Vancouver namelijk geen rariteit.

De ongeveer tienduizend heroïne- en crackverslaafden kopen de drugs voornamelijk van motorbendes. Het gros van de vrouwelijke verslaafden verdient het dagelijkse shot door prostitutie. De straten lopen vol uitgemergelde lijven, op zoek naar mannen voor een kleine of grote beurt.

Veel hoertjes zijn als tiener van huis weggelopen en eigenlijk al een heel leven op de vlucht. Ze veranderen zo vaak van naam en adres dat ze nauwelijks nog weten wie ze zijn. Wanneer zo’n dame van lichte zeden wordt opgegeven als vermist, is het voor de politie erg moeilijk te achterhalen of ze vrijwillig verdwenen is dan wel met kwaad opzet.

Vermist of de plaat gepoetst?

Tussen 1978 en 1993 verdwijnen een zeventigtal heroïnehoertjes in Downtown Eastside. Sommigen worden onmiddellijk gemist, bij anderen duurt het jaren voor ze als vermist worden opgegeven. In september 1993 bezorgt een belangenvereniging een lijst met verdwenen dames aan de politie. Volgens de groepering zouden de prostituees op de lijst gestorven zijn onder verdachte omstandigheden. Bewijzen zijn er evenwel niet. Het is aan de politie om dat uit te zoeken.

De arm der wet pluist de lijst uit. Al snel blijkt dat sommige ‘slachtoffers’ zichzelf het hoekje om geholpen hebben met een overdosis. Anderen hebben Vancouver vrijwillig verlaten om elders een beter leven te beginnen en zijn nog springlevend. De agenten kieperen de lijst in de vuilbak.

Rechercheur Dickson – de ijverigste van de hoop – vist het register weer uit de prullenbak en start op eigen houtje een onderzoek. Hij reduceert de lijst tot zestien dames waarvan nog steeds elk spoor ontbreekt. Dickson roept de hulp in van collega Rossmo. Die vreest dat er wel eens een seriemoordenaar aan het werk kan zijn. Het nieuwtje haalt de pers. Gevolg: Dickson en Rossmo worden op non-actief gezet wegens het verspreiden van vals nieuws.

Piggy Palace

In 1992 runt Robert William Pickton samen met broer David een varkensboerderij in Vancouver. Werknemer Bill Hiscox zal de plek later een ‘griezelig oord’ noemen. Onder meer door het plusminus driehonderd kilogram wegend mannelijk varken. Het beest gedraagt zich als een hond en bijt iedereen die ongevraagd het terrein betreedt in de kuiten. Hiscox omschrijft Pickton als een man die zich soms nogal eigenaardig gedraagt. Alsof hij serieus onder invloed is. En als een kerel waarmee geen fatsoenlijk gesprek aan te knopen valt.

Officieel is Piggy Palace een liefdadigheidsinstelling die feestjes organiseert waarvan de opbrengsten naar verwaarloosde dieren gaan. In werkelijkheid worden er zware party’s gehouden waar de drank rijkelijk vloeit en prostituees talrijk aanwezig zijn.

In 1996 laten de Pickton-broers een vzw registreren: Piggy Palace. Officieel is het een liefdadigheidsinstelling die feestjes organiseert en waarvan de opbrengsten naar verwaarloosde dieren gaan. In werkelijkheid worden er zware party’s gehouden waar de drank rijkelijk vloeit en prostituees talrijk aanwezig zijn. De plaatselijke Hell’s Angels zijn steevast van de partij.

Aangevallen tijdens de daad

Op 23 maart 1997 legt een zekere Wendy Lynn Eistetter een pittige verklaring af op het politiecommissariaat. De lichtekooi werd naar eigen zeggen uitgenodigd op de boerderij. Terwijl ze de liefde bedreef met Pickton, boeide hij haar. Aanvankelijk dacht ze dat Robert een kinky spelletje wilde spelen, maar toen haalde hij een mes boven en stak hij haar in de buik. Ondanks de handboeien wist ze de varkensboer te ontwapenen en hem enkele rake steken toe te brengen. Het verhaal kan kloppen: uit navraag blijkt dat Robert zich die avond heeft laten verzorgen in het Eagle Ridge Hospital.

Pickton wordt in de boeien geslagen, maar beweert dat Wendy liegt. Volgens hem haalde de prostituee een mes uit haar laars en wilde ze hem bestelen. Uit zelfverdediging had hij het steekwapen afgenomen en teruggevochten. Na een borgsom van 2.000 dollar betaald te hebben, mag Robert weer vertrekken. En Wendy, die trekt enkele dagen later haar verklaring weer in.

Handtassen en vrouwenkleren

Er begint Bill Hiscox iets op te vallen. Robert nodigt regelmatig meisjes van plezier uit op de boerderij, maar hij ziet er zelden eentje vertrekken. Alsof ze, tijdens hun verblijf, in rook opgaan. Dat de broers Pickton een heel arsenaal aan illegale wapens in huis hebben, boezemt hem eveneens angst in. Bill gaat met de politie praten.

Robert nodigt regelmatig meisjes van plezier uit op de boerderij, maar ze vertrekken zelden weer. Alsof ze, tijdens hun verblijf, in rook opgaan.

Op 6 februari 2002, vroeg in de ochtend, komen er enkele combi’s het erf opgereden. De agenten hebben een huiszoekingsbevel. Ze vinden inderdaad voor een klein fortuin aan illegale vuurwapens. Maar hier en daar ligt ook een handtas. En vrouwenkleren. Vreemd, want er wonen helemaal geen vrouwen op de boerderij. Toch vinden de speurders dat niet echt verdacht.

Robert Pickton wordt aangehouden ‘wegens het stockeren van vuurwapens die in strijd zijn met de regelgeving, terwijl hij geen houder is van een vergunning’. Tijdelijk wel, want enkele dagen later mag Pickton alweer beschikken. Maar omdat hij nu te boek staat als potentieel wapengevaarlijk, blijft hij wel onder toezicht van de politie. Enfin, officieel dan toch.

De identiteitskaart

Weer naar het commissariaat. Daar bekijken de agenten de foto’s die ze maakten van de vrouwenkleren en handtassen. Zou de stoere varkensboer zich in zijn vrije tijd verkleden als vrouw? Hoongelach alom. Kijk, hier staat een identiteitskaart op de foto. Een ijverige dienaar tikt de naam even in. Het gaat om een vermiste prostituee. “Verdomme, zei die Bill Hiscox niet dat hij wel dames van plezier ziet aankomen, maar nooit weer ziet vertrekken?”

Op 22 februari slaan ze Pickton opnieuw in de boeien. Hij wordt ervan verdacht ene Sereena Abotsway en een zekere Mona Wilson om het leven gebracht te hebben. In een mum van tijd komen daar nog dertien namen bij, tegen het jaar 2005 staat de teller op zevenentwintig.

Robert Pickton zelf beweert nog steeds van niks te weten. Ja, af en toe nodigt hij een prostituee uit. Hij is vrijgezel en heeft ook zijn behoeftes. Maar hij zou die meisjes toch nooit een haar krenken? Waarom hun kleren en andere spullen dan achterblijven op de boerderij? Tja, zeker vergeten mee te nemen!

Mensenvlees bij het varkensgehakt

Uiteraard wordt de boerderij binnenstebuiten gekeerd, op zoek naar keihard bewijsmateriaal. Maar er wordt nog geen half lijk gevonden. Op 4 maart 2004 ontdekken de speurders waarom. Na grondige analyse van de beesten op de boerderij, blijkt dat ze mensenvlees te eten hebben gekregen. Diezelfde dag nog vinden ze ook in een gehaktmolen menselijke resten terug. De kans is dus groot dat klanten die varkensgehakt van Pickton kochten, ook een portie mens achter de kiezen hebben gekregen. Het nieuws verschijnt in de krant, ontbijten worden spontaan weer uitgekotst.

Wendy Lynn Eistetter – de hoer met het mes – komt het politiecommissariaat weer binnengewaaid. Ze beweert dat ze haar verklaring van enkele jaren eerder weer had ingetrokken, omdat ze voor haar leven vreesde. Wat er die bewuste avond dan echt was gebeurd?

Robert had haar opgepikt in de stad. Op de boerderij had hij zowel haar als zijn kleren van het lijf getrokken. Voor ze het goed en wel besefte, had hij haar zonder condoom gepenetreerd. “Ik zal hem daar straks wel een toeslag voor aanrekenen”, schoot het door haar hoofd en terwijl ze dat dacht, sloeg hij plots een handboei om haar linkerpols. En stak hij met een mes in haar buik. Daarop gaf Wendy haar belager een flinke knie in zijn kruis, greep ze het mes en stak ze Robert terug. Later werden ze beiden in hetzelfde ziekenhuis verzorgd. Een verpleger maakte de handboei los met het sleuteltje dat in Roberts broekzak teruggevonden werd.

Casanova

Dan is er ook nog de getuigenis van Pat Casanova. De slachter die jaarlijks enkele dieren versneed tot koteletten, gebraad en beuling op de boerderij van Pickton, werd ooit zelf verdacht van moord op enkele prostituees. Hij verklaart dat Robert een diepvriezer had waar hij nooit in mocht kijken. Toen hij dat toch een keer deed, trof hij lichaamsdelen aan die wel afkomstig leken van mensen.

Voorts verklaart Casanova dat hij op Picktons erf ooit oraal bevredigd werd door een prostituee die nu op de lijst van vermiste personen staat.

Op zijn hondjes

Roberts favoriete standje met de dames van plezier is op zijn hondjes: dan zien ze niet wanneer hij plots een mes bovenhaalt.

In juni 2003 legt een zekere Andrew Bellwood de meest verontrustende verklaring af. Hij was een goede vriend van Robert en kwam al jaren bij hem over de vloer. Op een mooie dag in 1999 vertelde zijn kameraad een wel erg bizar geheim; dat hij geregeld voor de lol prostituees vermoordt, in stukken hakt en aan de varkens voert.

Zijn favoriete standjes met de dames van plezier is op zijn hondjes: dan zien ze niet wanneer hij plots een mes bovenhaalt. “Maar ik geloofde hem toen niet”, vertelt Andrew aan de speurders. “Robert was een vriendelijke, rustige kerel die volgens mij niet eens in staat was een vlieg dood te slaan. Ik dacht dat hij het verhaal ter plekke verzon.”

Erin geluisd

Geconfronteerd met zo veel belastende verklaringen, beweert Robert Pickton nog altijd van niks te weten. Tot in 2003, wanneer hij een celgenoot krijgt. De man verklaart dat hij zit voor moord. Dat hij er plezier in schepte om mensen, die aan de rand van de maatschappij leefden, naar de eeuwige jachtvelden te helpen. “En ik dan”, antwoordt Pickton. “Negenenveertig straathoeren heb ik vermoord. En dan hebben ze me jammer genoeg gepakt. Ik wilde er nog eentje te grazen nemen, om een mooi rond getal te hebben. Daarna wilde ik ermee stoppen.”

De zogenaamde celgenoot is een undercoveragent. De arm der wet heeft eindelijk een bekentenis. Op 9 december 2007 wordt Robert William Pickton tot levenslang veroordeeld voor de moord op zes vrouwen. De andere drieënveertig worden door de rechtbank niet bewezen geacht.

Geboycot boek

Robert Pickton vindt de wijze waarop zijn bekentenis is afgedwongen niet zo fijn. In zijn boek In His Own Words uit 2016 verklaart hij dat, als de politie hem er niet ingeluisd had, ze nooit met zekerheid konden weten dat hij de dader was. En dat hij dus niet veroordeeld kon worden.

De families van de slachtoffers houden een petitie om het boek uit de handel te nemen wegens respectloos. De meeste boekhandels nemen het boek weer uit de rekken. De uitgeverij verontschuldigt zich uitgebreid. Pickton zit – uiteraard – nog steeds vast.

 

 

 

REACTIES

Lees ook Meer van deze auteur