Gefopte Vlaming: “Ik werd verliefd op een meisje van plezier, dat zal ik me de rest van mijn leven beklagen”

1.741

Toen Wim in 2015 een boel centjes erfde, kon zijn geluk niet op: eindelijk was zijn armzalig leventje voorbij. En dan ontmoette hij ook nog eens de liefde van zijn leven. Enfin, dat dacht hij toch. Niet veel later was zijn fortuin het hare.

Wim is een nette veertiger uit Oost-Vlaanderen, die ons in een Thais restaurant in het Antwerpse, bij een (pikant) hapje en een drankje, zijn verhaal wil vertellen.

“In juli 2009 kreeg ik een ongevalletje op het werk”, steekt hij van wal. “Niks ernstigs, maar mijn baas raadde me aan de rest van de dag toch vrijaf te nemen. Ik arriveerde net voor de middag terug thuis… en vond mijn toenmalige vrouw met een andere vent in bed. Ik werd woest en gaf hem een pak slaag. Nadien bleek dat ze al lang een affaire had met die kerel. Natuurlijk was ons huwelijk voorbij.”

“Mijn ex nam een goeie advocaat en speelde het spelletje heel smerig. Hoewel zij in fout was, moest ik iedere maand flink wat onderhoudsgeld betalen. Ik kreeg ook nog eens de rekening onder mijn neus geschoven van de verbouwingswerken die ik aan haar minnaar zijn gezicht had verricht. Ik werd depressief, verloor mijn job en moest uiteindelijk zien rond te komen met 40 euro ‘zakgeld’ per week. De rest van mijn leefloon gebruikte het OCMW om mijn huur en andere rekeningen en schulden te betalen.”

“Eind 2014 begon ik me geestelijk eindelijk weer wat beter te voelen. Ik vond opnieuw werk. Dingen die voor heel wat mensen vanzelfsprekend zijn zoals een keertje naar de frituur gaan of een pintje gaan drinken, kon ik me na vijf jaar eindelijk nog eens permitteren.”

In januari 2015 krijgt Wim een brief in de bus. Zijn vader, met wie hij al meer dan tien jaar geen contact meer had, is overleden. “Het was ontzettend zwaar om dat te moeten vernemen. Ik ben enig kind en mijn moeder overleed toen ik 15 was. Met mijn vader kreeg ik ooit ruzie, waarna ik hem toegesnauwd had dat ik hem nooit meer wilde zien. En ik bleef weg. Na enkele jaren begon dat aan mij te knagen. Ik moest het weer goedmaken met hem. Maar hoe? En zou hij mij nog wel willen zien? Woonde hij nog wel in hetzelfde huis? Ik stelde het altijd maar uit en nu kon het plots niet meer.”

“Dan was er nog een ander probleem. Mijn vader had een redelijk bedrag op zijn spaarrekening staan en hij had een eigen huis. Ik was de enige erfgenaam. Maar vooraleer ik over dat huis en over het geld kon beschikken, moest ik eerst bijna 30.000 euro successierechten op tafel leggen. Dat geld had ik niet.”

“Ik wilde gaan lenen bij de bank, maar ik bleek geregistreerd te staan als wanbetaler. Ik legde uit dat het maar even was om die successierechten te betalen en dat ik nadien zelfs al het hele bedrag zou terugbetalen, maar ik kon geen lening krijgen. Uiteindelijk, via via, leerde ik een privépersoon kennen die me de som kon voorschieten. Het was een woekeraar die heel wat meer ‘interest’ vroeg dan een bank, maar ik kon tenminste verder. Mijn vaders huis was al snel verkocht.”

“Plots was ik meer dan 300.000 euro rijk. Ik wilde het geld nog een tijdje op mijn spaarrekening laten staan. Eerst eens goed nadenken wat ik er zou mee gaan doen. Maar alleszins geen domme dingen. Misschien kon ik het wel ergens investeren, zodat het nog meer werd. Of een eigen zaak beginnen.”

Enfin, dat was Wim toch van plan. Maar de zaken liepen uiteindelijk anders. “Het was al vijf jaar geleden dat ik nog eens met een vrouw geslapen had. Ik moest, nu ik daar eindelijk het geld voor had, dringend eens…. Enfin, ge snapt wel wat ik bedoel.”

Wim trok naar het Glazen Straatje, de plek in Gent waar meisjes van plezier achter het raam hun diensten aanbieden. “Een lange, slanke blondine wenkte me. Met knikkende knieën stapte ik op haar toe: wat was ze mooi! Ze noemde me haar prijs voor haar diensten en ik ging met haar naar binnen. Omdat het al zo lang geleden was, duurde het ook niet lang vooraleer ik klaar was.”

“De ganse nacht lag ik aan haar te denken. Ze was zo lief. En zo mooi. En ze rook zo lekker. En haar Hollands accent vond ik wel schattig. ‘s Anderendaags moest ik haar opnieuw zien. En de dag erna nog eens. Ik denk dat het op de vijfde of zesde dag was dat ik opnieuw naar haar toe ging, dat ik er net een andere klant weer zag buitenstappen. Ik moest mij echt inhouden om die kerel niet neer te slaan: zo jaloers was ik. En toen besefte ik eigenlijk pas dat ik verliefd was op Natalia, zoals ze zich noemde.”

Ik moest me inhouden om die andere klant niet neer te slaan en pas toen besefte ik dat ik wat voor haar voelde.

“Er zijn twee dingen die ik kan doen, zo dacht ik. Ofwel terugkeren en haar nooit meer zien, ofwel haar mijn liefde verklaren. Ik besloot het tweede te doen. Ze was zo lief voor mij dat ze ook wel iets voor mij moest voelen: dat kon toch niet gespeeld zijn?”

En Natalia, die vertelde aan Wim dat ze ook wel vlinders in haar buikje voelde voor hem. Alleen: ze vond het nog te vroeg om al over een relatie te spreken. Iemand had onlangs haar peperkoeken hartje gebroken en veel vertrouwen in de mannen had ze niet meer. Maar als Wim haar écht graag zag, dan moest hij vooral alle dagen blijven langskomen. Korting kreeg hij niet. Maar om te bewijzen dat hij ook een beetje speciaal was voor haar, mocht hij vanaf nu zonder rubberen feestmuts bij haar binnen.

“En zo ging ik een week of twee lang, na mijn werk, bij haar langs. Hoe meer ik haar zag, hoe meer ik naar haar verlangde. Ik vertelde haar dat ik niet meer wilde dat ze omging met andere klanten. Maar ze zei dat ze dat geld nodig had omdat ze nogal veel schulden had. Toen ik haar vroeg hoeveel die schulden dan bedroegen en hoe ze eraan kwam, had ze niet veel zin om het me uit te leggen. ‘Als je niet wil dat ik andere klanten zie, dan moet je me 1.600 euro per werkdag geven’, zei ze. En ik was zo over mijn oren verliefd, dat ik dat nog deed ook.”

“Op zaterdag en zondag werkte Natalia niet en we gingen samen op weekend. Zo trokken we onder andere naar Parijs, Londen en Berlijn. Zij koos de hotels uit en dat waren niet bepaald de goedkoopste. Natalia wilde ook telkens de winkelcentra bezoeken, waar ze volop kleren en luxeproducten buiten sleepte. Natuurlijk was ik altijd diegene die betaalde. Hoeveel zo’n weekendjes me gekost hebben? Veel.”

“Wat zoal de duurste dingen zijn die ik haar gekocht heb? Een Rolex van 30.000 euro. En een tweedehands Range Rover van ongeveer hetzelfde bedrag. Ik dacht er eigenlijk niet meer bij na. Ik had het gevoel dat mijn bankrekening onuitputtelijk was. En als ik haar gelukkig kon maken met materiële spullen, dan was ik ook gelukkig. En ze mààkte mij ook gelukkig in de slaapkamer. De dingen die ze met me deed gedurende de twee maanden dat ik met haar omging, had ik met mijn ex in zeven jaar huwelijk nog nooit meegemaakt. Vergeleken met Natalia was mijn ex een koelkast.”

“Toen we zo al een maand of twee bezig waren, stonden we op een vrijdagnamiddag op punt om een weekendje naar Boedapest te gaan. In de luchthaven belde ik naar mijn bank om vijfduizend euro over te boeken van mijn spaar- naar mijn zichtrekening. ‘Dat zal niet gaan’, antwoordde de man van de bank, ‘er staat nog welgeteld 68 euro op uw spaarrekening’. Ik legde de telefoon op en moet toen lijkbleek gezien hebben. Ik begon te tellen: had ik nu werkelijk zoveel geld aan Natalia gespendeerd?”

Wim vertelde haar dat de reis naar Boedapest niet meer kon doorgaan, want dat er een financiële kink in de kabel zat. Hij legde haar uit dat hij zijn ganse fortuin aan haar gespendeerd had en dat ze het voortaan wat zuiniger zouden moeten gaan doen.

“Daarop antwoordde ze dat er geen ‘we’ bestond, en dat er nooit een ‘we’ zou bestaan. Ik was gewoon haar klant. Haar liefde voor me, die had ze geveinsd. Dat hoorde nu eenmaal bij haar beroep, zei ze. En als ik geen geld meer had om voor haar gezelschap te betalen, dan was ze klaar met me. Vooraleer ze zich omdraaide om er vandoor te gaan, diepte ze vijftig euro op uit haar portemonnee. ‘Hier’, zei ze, ‘dat is voor je taxi om weer naar huis te gaan. Dat zal je nu wel kunnen gebruiken, sukkelaar!’ En dat was meteen de laatste keer dat ik haar gezien heb. Ik heb haar nadien nog willen bezoeken in het Glazen Straatje, maar daar bleek ze al lange tijd niet meer gezien te zijn.”

Waarom Wim zijn verhaal wilde vertellen aan ons? “Mijn goede raad: word nooit verliefd op een meisje van plezier. Hoe lief ze ook zijn. Ze nemen al je geld af en gaan er vervolgens vandoor. Ik zal er voor de rest van mijn leven spijt van hebben, want zo’n kapitaal krijg ik nooit meer opgebouwd.”

(Wim is een schuilnaam. Zijn echte identiteitsgegevens zijn bekend bij onze redactie.)

REACTIES

Lees ook Meer van deze auteur