Vlaming onthult: “Klein geschapen zijn is geen pretje”

3.312

Het maakt niet uit hoe groot-ie is, zegt men wel eens. Het gaat erom wat je er mee kan. Toch is niet iedereen het daar mee eens. Neem nu Billy. Hij stond niet bepaald vooraan toen de fallussen uitgedeeld werden en hij zit er maar mooi mee…

Acht centimeter

Billy mag dan vervloekt zijn met een kleintje, de man heeft wel serieuze ballen aan zijn lijf. Want daar waar andere mannen bluffen over hun bazooka van – écht waar! – vijfentwintig centimeter, geeft Billy ruiterlijk toe dat hij slechts een garnaal in zijn broek herbergt.

“Ik ben het kotsbeu dat je tegenwoordig op iedere site leest dat vrouwen er niet om geven hoe groot ‘hij’ is”, valt er in zijn mail te lezen. “Size doesn’t matter, zeggen ze zogezegd altijd. Het gaat erom wat je ermee kan. Maar ik zit opgescheept met een een geval dat op volle sterkte acht centimeter meet en ik kan je vertellen: size does matter. En vrouwen kunnen gemene wezens zijn, als je hen met zo’n kleintje confronteert. Schrijf dààr maar eens een artikel over!”

Statistieken tot onze broek ervan afzakt

De gemiddelde grootte van het mannelijk lid: hectoliters inkt zijn er al over gevloeid. De resultaten van de ene studie zijn al wat straffer dan de andere.

Ook op wereldwijd vlak geraken onderzoekers het niet eens. Er is een onderzoek dat zou aantonen dat roedes overal ter wereld gemiddeld even lang en dik zijn, terwijl andere research significante verschillen aantoont. Volgens die laatste studies hebben Zuidoost-Aziatische mannen het kleinste ventiel, terwijl Subsaharaanse Afrikanen en Zuid-Amerikanen de grootste klepel hebben. De Britse bioloog Robin Baker meent daar zelfs een logische verklaring voor te hebben. Volgens hem is de lengte genetisch bepaald en wel met een reden. “In donker Afrika en Zuid-Amerika zijn de vrouwen meer promiscue. Bij een vrouw die verschillende partners heeft, heeft de man die zijn zaad het diepst weet in te brengen meer kans om vader te worden. In zuidoost-Azië is het net andersom. Vrouwen zijn daar vaker trouw aan één partner en dus heeft die metgezel geen groot lid nodig.”

Er zijn mannen die denken dat hun lid te klein is…

Wie een beetje op de ietwat pikantere websites durft rond te surfen, die wordt om de oren geslagen met reclames voor allerlei zalfjes, pilletjes en sprays die een onmiddellijke, spectaculaire groei van het mannelijk lid beloven. Natuurlijk helpen die dingen voor geen centimeter, maar de fabrikanten ervan springen wel handig in op het feit dat menig man een groter geslachtsdeel wil. Omdat-ie denkt dat hij over een nogal klein exemplaar beschikt. Hoe dat komt?

We hadden het daarnet al even aangehaald: mannen overdrijven nu eenmaal graag wanneer het over de maten van hun spel gaat. Stel: je zit op een zaterdagavond met uw kameraden op café en plots komt het ter sprake. “De mijne is negentien centimeter”, zo snoeft er iemand. Waarop een ander: “Ik ben gezegend met drieëntwintig centimeter.” Jij wil natuurlijk niet onderdoen en zegt: “Eergisteren nog gemeten. Vijfentwintig centimeter, op de kop.” ‘s Anderendaags besluit je jelintmeter boven te halen en dan blijk je een decimeter tekort te komen. Hoewel je een ‘gemiddelde’ hebt, ben je er toch van overtuigd dat je klein geschapen bent. Ferme vrienden vrienden die je hebt.

Er is ook nog een tweede boosdoener. Natuurfilmpjes voor volwassenen. Ten eerste zullen kerels met een Zwan-worstje in die wereld stappen. Ten tweede worden er tijdens de opnames allerlei handigheidjes gebruikt om het mannelijk lid groter te doen lijken, zoals invalshoeken, belichting en make up. Voegt men daar nog een tegenspeelster met kleine handjes aan toe – echt waar, we verzinnen dit niet: boomlange deernes met handen als kolenschoppen zal je zelden in het wereldje aantreffen – en zo lijkt het alsof die kerels allemaal een knalpot van een centimeter of twintig hebben. En Jan met de pet zich maar zorgen maken over het formaat van zijn exemplaar.

… en er zijn mannen die echt een kleintje hebben

Enfin, wij dus een afspraak gemaakt met Billy – wat overigens een schuilnaam is.

De zesendertigjarige hoofdmagazijnier legt uit wanneer hij zich voor het eerst realiseerde dat Moeder Natuur hem, nu ja, serieus bij zijn pietje had. “Ik was veertien en we waren op schoolreis naar Aqualibi. Omkleden deden we in een gezamenlijke kleedkamer. Als jongens onder mekaar, maakten we constant grapjes als ‘mijn lul reikt tot aan mijn knie’ en ‘ik zal hem straks eens in uw nek liggen, dan zakt ge door elkaar’. Zo’n vaart liep het nu niet bij mijn klasgenoten, maar ik zag wel dat ze aanzienlijk groter geschapen waren dan ik. Ik herinner me nog dat ik me vervolgens zo heb gedraaid dat ze bij mij niks konden zien, uit schrik er voor de rest van mijn schoolcarrière mee uitgelachen te worden.”

“En wat ik nu ga zeggen klinkt misschien idioot, maar als veertienjarige geloofde ik nog in god. Mijn ouders waren redelijk katholiek en ik ging naar een katholieke school. Sinds ik gezien had dat mijn klasgenoten een grotere hadden dan ik, ging ik iedere avond naast mijn bed zitten bidden. Eerst een ‘onze vader’, nadien een ‘wees gegroet’ en tot slot een erg persoonlijk gebed. ‘God, laat mijn ding asjeblief toch nog flink groeien’. Ik hield die avondlijke traditie vol tot ongeveer mijn achttiende, maar groeien deed-ie niet meer.”

Dat hij kleiner geschapen was dan zijn leeftijdsgenoten, heeft hem als tiener danig parten gespeeld: “Als zestien-, zeventienjarige was ik best populair bij de meisjes. Ik had altijd wel een liefje. Maar verder gaan dan kussen durfde ik niet, ook al wilden die jongedames soms meer. Ik had schrik dat ze zouden lachen met de geringe afmetingen van mijn lid. Kan je geloven dat, toen ik zeventien was, zelfs een meisje me de bons gaf omdat ik niet met haar naar bed wilde? Zogezegd omdat ik er nog niet klaar voor was, maar zij dacht dat ik de boot steeds afhield omdat ik eigenlijk homo was.”

Sorry, maar met zo’n kleintje kan ik echt niks aanvangen. Ga maar naar huis, jongen!

Maar Billy, die kon natuurlijk niet eeuwig maagd blijven. Ambities om pastoor te worden, had hij immers niet. “Ik was negentien en frequenteerde zowat iedere zaterdagavond een hip café. Er kwam daar ook geregeld een ongelooflijk knappe jongedame. En heet was ze eveneens. Ze had de bijnaam ‘de matras’ en ze was daar nog fier op ook. Ze had al wel vaker met me geflirt en ik had haar steeds afgewezen, maar op een zwoele zomeravond moest het er gewoon van komen. Ze had me zo opgewonden, dat er geen weg meer terug was. Ze vroeg me mee naar huis: haar ouders en jongere zus waren volgens haar met vakantie en enkel de hond was thuis. Bij haar thuis aangekomen, kleedde ze zichzelf uit in de woonkamer. Daarna trok ze mijn broek naar beneden en mijn plasser stond fier rechtop, maar ze was niet onder de indruk. ‘Sorry’, zei ze giechelend, ‘maar met zo’n kleintje kan ik niks aanvangen. Ga maar naar huis jongen’. Het weekend dat daarop volgde, begonnen sommige cafégasten te lachen toen ik binnenkwam. Al snel wist ik waarom: ze had het blijkbaar nodig gevonden om zowat de hele keet in te lichten over mijn ondermaats apparaat.”

Gebukt onder schaamte ging Billy dan maar op zoek naar een andere uitgaansgelegenheid, waar hij al spoedig een blondine tegen het lijf liep. Het was liefde op het eerste gezicht. “We kregen verkering en na een maand of twee wilde ze echt wel met me naar bed. Ik hield aanvankelijk de boot af, uit schrik dat ze me zou uitlachen en weglopen, om vervolgens nooit meer terug te komen. Maar de liefde was groot en ze was het beu onder haar ouderlijk dak. Ze wilde gaan samenwonen. Dat vertelde ze terwijl we op een zondag bij mijn ouders aan tafel zaten. Ik zag dat niet direct zitten, maar mijn vader had al snel een antwoord klaar. Dat er in het appartementsblok dat hij bezat, net een woongelegenheid was vrijgekomen en we die voor een prikje konden huren. Helemaal alleen met mijn lief: dat leek me eigenlijk toch wel leuk en ik ging overstag.”

Toen de twee in hetzelfde bed sliepen, kon Billy haar uiteraard niet blijven afwijzen. “Onze eerste avond in het appartement hadden we gezellig ingezet met oesters en champagne. Daarna deden we het, alsof we al honderden keren samen gevreeën hadden. Tot mijn grote verbazing, maar ook wel opluchting, zei ze helemaal niks over mijn klein lid en leek ze te genieten van ons minnespel. Naarmate we langer samen waren, merkte ik wel dat ik haar door middel van penetratie geen hoogtepunt kon bezorgen en dus specialiseerde ik mezelf in het voorspel, maar gedurende heel onze relatie is het formaat van mijn liefdespenseel nooit ter sprake gekomen.”

Na twee jaar kwam er echter plots een einde aan het sprookje. “Geregeld ging ze een nachtje stappen met enkele vriendinnen. Na één van die nachtjes biechtte ze me op dat ze heel erg stout was geweest. Er had een knappe kerel met haar geflirt. Ze waren beginnen zoenen en ze waren naar buiten gegaan, naar de parking. Daar had hij zijn lid tegen haar kruis gedrukt en haar gesmeekt om seks. Dat wilde ze niet, maar uit medelijden had ze hem wel met de hand bevredigd.”

“Ze begon te huilen en beloofde me dat ze zoiets nooit meer zou doen en ik, ik wilde onze toekomst samen niet weggooien voor een relatief onschuldig iets. Maar… enkele maanden later wilde ze opnieuw een stapje in de wereld gaan zetten met de vriendinnen. In gedachten zag ik haar al bezig met een fallus, veel groter dan de mijne, ergens op een donkere parking. Ik vertrouwde haar niet meer en zei: “Dat is goed, maar ik ga mee.” Daar kwam kletterende ruzie van, vaatwerk vloog letterlijk in het rond. Toen de rust weergekeerd was, besloten we dat het misschien beter was elkaar een tijdje niet meer te zien. Onze relatie even op hold te zetten. Ik zou in het appartement blijven wonen, zij zou tijdelijk terug intrekken bij haar ouders. Terwijl ze enkele dagen later in de slaapkamer haar spullen bij elkaar zocht, snuisterde ik even tussen haar sms’jes. ‘Ik wil vanaf nu alleen nog maar grote exemplaren’, had ze naar één van haar vriendinnen gestuurd. Voorts had ze uit de doeken gedaan hoe onbevredigend haar intieme leven met mij was én kon ik uit de berichtjes afleiden dat ze die bewuste nacht toch verder was gegaan dan enkel verwennerij met de hand. Ik hoef je niet te vertellen dat onze relatie wat mij betrof, voltooid verleden tijd was nu. Wekenlang daarna heb ik me nog slecht gevoeld.”

Een tijdlang moest Billy niks meer van de vrouwen weten. Tot hij een jaar of vier na de breuk, de dame tegenkomt waarmee hij vandaag nog steeds samen is. Alles loopt gesmeerd, ook in de slaapkamer. “Na al die jaren weten we het nog steeds spannend te houden. Als we vrijen, spendeer ik heel veel tijd aan het voorspel en zij vindt het heerlijk dat ik zo lang met mijn hoofd tussen haar benen vertoef. In het begin was het even zoeken, maar met een beetje creativiteit wisten we wel wat standjes te vinden die zowel haar als mij veel plezier verschaffen. En we hebben ook het nut van speeltjes ontdekt.”

Wil jij ook graag, al dan niet anoniem, jouw verhaal aan ons kwijt? Contacteer ons dan op info@p-magazine.be.

REACTIES

Lees ook Meer van deze auteur